Saturday, November 30, 2019

தண்ணீர் தேசம்: படிக்கப் படிக்க பரவசம்



திகட்ட திகட்ட காதல்...
இனிக்க இனிக்க அறிவியல் ....
ததும்ப ததும்ப தன்னம்பிக்கை ....
ரசிக்க ரசிக்க தமிழ், இது தான் தண்ணீர் தேசம்.

இதை பலரும் படித்திருக்க கூடும், பலரும் படித்த இந்த நாவலை நான் பலமுறை படித்திருக்கிறேன்.
கடலை விரும்பும் காதலன், தண்ணீர் பயம் கொண்ட காதலி, நான்கு நண்பர்கள் மற்றும் ஒரு சுண்டெலி. இது  மனிதர்களை எதிர்த்து மனிதர்கள் போராடும் கதை அல்ல, இயற்கையை எதிர்த்து  காதலர்கள் போராடும் கதை. கடலை பற்றி சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர், அதை சொல்வதற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட களம் காதல், அதுவும் ஒரு மெல்லிய காதல், அதற்க்கு மேலும் வலு சேர்க்கும் விதமாக கதாபாத்திரத்தின் பெயர்கள் கலைவண்ணன் - தமிழ்ரோஜா. 

எதேர்சையாக காதலர்கள் இருவரும் மீனவ நண்பர்களுடன் படகில்  பயணிக்கிறார்கள், நான்காவது அத்தியாயத்தில் படகு பழுதாகிறது , நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் இவர்கள் கரை வந்து சேருகிறார்களா என்பதே   கதை. இயற்கையோடு அவர்கள் போராடும் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் நாம் படிக்கும் போது  நம் இதயம் நின்று நின்று துடிக்கும் என்பது மட்டும் நிஜம். 

கதையை சொல்லிக்கொண்டு போகும் போதே இடை இடையே  அறிவியலையும் தன்னம்பிக்கையையும் சொரிகிக்கொண்டே செல்கிறார். கதையின் நாயகன் ஒரு பத்திரிகையாளன், அனைத்தையும் அறிவியல் கண் கொண்டு பார்க்கும் ஒரு அறிவாளி. நாயகியோ  பணக்கார வீட்டு பெண், இயற்கைக்கும் அவளுக்கும் வெகு தூரம், தண்ணீர் பயம் கொண்டவள்.  அவள் பயம் கொள்ளும் போதெல்லாம் கலைவண்ணன் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எதிர்மறை எண்ணம் கொண்ட அனைவரும் படித்து பருகவேண்டிய மருந்து. படகு பழுதானபோது வாழ்வே முடிந்துவிட்டது என்று தமிழ் ரோஜா புலம்பும்போது அவன் சொல்லுவான்...

"வாழ்வை கற்பனை செய்.
சாவை கற்பனை செய்யாதே..

பூக்கள் காற்றில் உதிர்ந்தால் பூகம்பம் 
வந்துவிட்டதென்று புலம்பித்  திரியாதே.
உச்சிவானத்தில் நிலா வந்தால் தலையில் 
விழுந்துவிடுமோ என்று சந்தேகப்படாதே..
இன்பத்தைக் கற்பனை செய்து பார்.
துன்பத்தைப் எதார்த்தமாய்ப் பார்.

படகு பழுதானதொரு சின்னஞ்சிறு செய்தி..

உடனே இதுதான் வாழ்வின் கடைசி 
இரவென்று சுருங்கிப் போகாதே..
இன்பத்தை இரண்டாய்ப் பார்,
துன்பத்தை பாதியாய் பார்...
விரல் விழுந்துவிட்டால் அழுதுகொண்டிருக்கக் கூடாது. 
நகம் வெட்டும் நேரம் மிச்சம் என்று நினைத்துக் கொள்வோம்.
படகு பழுதானால் பதறிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது.
கடலில் ஓர் இரவு என்ற கட்டுரைக்கு குறிப்பெடுப்போம்."

 மனிதர்கள் உடைந்து போகும் நேரங்களில் இது போன்ற தன்னம்பிக்கை வார்த்தைகள்  சொல்ல ஆள் இல்லாததே இன்று இருக்கும் பெரும் பிரச்சனை. படிக்கும்போதே இவ்வளவு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறதே, ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்வில்  இப்படி ஒரு நபர் உடன்  இருந்தால் !!!. 

இங்கே முழு கதையையும் சொல்வது என் நோக்கமல்ல ஆனால் சில உரையாடல்களை சொல்ல விரும்புகிறேன். அதில் முக்கியமான ஒன்று கலைவண்ணனுக்கும் தமிழ்ரோஜாவின் தந்தைக்கும் மருத்துவமனையில் நடக்கும் உரையாடல். இரண்டு யதார்த்தவாதிகள் வெவ்வேறு துருவத்தில் நின்று பேசும் காட்சி.

சிகரெட்டை புகைத்துக்கொண்டே அகத்தியர் சொல்லுவார்...
"தமிழை இன்னும் கொஞ்சம் மென்மையாய் கையாண்டிருக்கலாம்"..

கலைவண்ணனுக்கு அவரிடம் பிடித்தது அவர்  பெண், பிடிக்காதது அவர் பிடிக்கும் சிகரெட்... "இப்படி நீரச்சம் கொண்டவள் என்று நினைக்கவில்லை நான், நீரச்சம் நிரந்தர அச்சம் அல்ல. இந்தத் தண்ணீர் பயத்தை தவிர்த்தாக வேண்டும்"

"கவனம்! தூசு எடுக்கும் அவசரத்தில் கருமணியே தூர்ந்துவிடக்கூடாது. எனக்கு அவள் ஒரே பெண்".

"நான் சகாராவின் சகோதரன். பகல் சுடும் - இரவு குளிரும் - இதுதான் என் பயணம்.நான் பத்திரிகையாளன். பேனாவின் மூடி திறந்தபோதே என் மார்பையும் திறந்துவைத்துக் கொண்டவன்..."

"தமிழை மனம் செய்துகொண்டால் உங்கள் பாலைவனம் கடக்கச் சொந்த விமானம் ஒன்று தந்துவிட மாட்டேனா?"

"சொந்தத்தில் விமானம் வாங்கலாம்.
அனுபவம் வாங்க முடியுமா?
உங்கள் பணம் எனக்கு குடைவாங்கித் தரலாம்.
மலை வாங்கித் தர முடியுமா?"

அகத்தியர் அவன் தோள்தொட்டு  சொல்லுவார்... "பணம் இல்லாதவன்தான் பணத்தை மதிப்பதில்லை.

இவர்கள் பேசிக்கொள்வது மட்டும் ஒரு பத்து பக்கம் இருக்கும், முழு உரையாடலும் தர்க்கத்தின் உச்சம். நீங்கள் படித்தால் மட்டுமே ரசிக்க முடியும்.

படகு நின்று பதினான்கு நாள் ஆகியிருக்கும், கரை சேருவது கடினம் என்ற நிலையில் கலைவண்ணனுக்கு ஒரு யோசனை வரும், தங்களுடைய நிலையை ஒரு கடிதத்தில் எழுதி புட்டியில் வைத்து அடைத்து கடலில் எறிந்தால் என்ன என்று, யார் கண்ணிலாவது பட்டால் அவர்கள் உதவிக்கு வரக்கூடும் என்று சொல்லுவான். இசக்கி அத்தோடு தன தாய்க்கு ஒரு கடிதத்தையும் வைத்து அனுப்ப முடியுமா என்று கேட்பான், கடைசியில் ஆளுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுவது என்று முடிவாகும். அவர்கள் ஒவ்வொருவர் எழுதும் கடிதமும் ஒவ்வொரு குட்டி கதை.  உதாரணத்திற்கு பரதனின் கடிதம்.

அன்புள்ள மீனா. 
என் ஆசை மகளே. நீ பிறந்தது முதல் உன்னைப் பத்து நாட்களுக்குமேல் பார்க்காமலிருந்தது இப்போதுதான். ஒருவேளை, உன்னை இனிமேல் பார்க்கவே மாட்டேனோ என்று பயமாகவும் இருக்கிறது. உன் பிரசவத்திலேயே உன் தாயைப் பறிகொடுத்த நான் அப்போதே செத்திருப்பேன். ஆனால், உன் பிஞ்சுக்கைகளின் உத்தரவுக்குத்தான் நான் பிழைத்துக் கிடந்தேன்.

எனக்கு ஒரே ஓர் ஆசை இருந்தது தாயே. அந்தத் தகரப்பெட்டியில் நாப்தலின் உருண்டைகளுக்கு மேலே மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் உன்தாயின் பழைய பட்டுப் புடவையை, நீ வளர்ந்த பிறகு உனக்குக் கட்டி
அழகு பார்த்து.. உன்னில் உன் தாயைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டேன். என் நியாயமான ஆசை அநியாயமான கனவாகவே அழிந்துவிடுமா? உன் தாயின் பிரிவை நான் தாங்காதது போலவே என் பிரிவை அவளும்
தாங்கவில்லைபோலும். கண்ணுக்குத் தெரியாத கைநீட்டி என்னை அழைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறாள். கரை
வந்தால் உன்னோடு வாழ்வேன். என்னைக் கடல்கொண்டால் உன் தாயோடு சேர்வேன். 
படி மகளே படி. நம் இனத்தைப் பரம்பரைத் துயரிலிருந்து மீனவர்மகளே... மீட்கப் படி. ஒரு விதையைப் பூமி
பாதுகாப்பதைப் போல உன்னை உன் தாத்தா பாதுகாப்பார் என்று நம்புகிறேன். ஜென்மங்களில் எனக்கு
நம்பிக்கை இல்லை மகளே. இருந்தால் - எவ்வளவு வசதியாக இருக்கும்.

உன் அன்பு அப்பா,
பரதன்

கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு கடிதமும் ஒரு மரண வாக்குமூலம் போல்  இருக்கும்.

அதே போல்  சலிமுக்கும் சுண்டெலிக்கும் உள்ள உறவு ஒரு தனிக்கதை... நான் சொல்வதை விட நீங்கள் படித்து ரசிக்க வேண்டும். ஒரு கட்டத்தில் சேமித்த உணவுகள் அனைத்தும் தீர்ந்துவிடும் குடிதண்ணீர் உட்பட. அப்போது தமிழ்ரோஜாவின் கைப்பையில் இருந்து ஒரே ஒரு சாக்லெட் கண்டெடுக்கப்படும்... அது ஆறு பங்காய் பிரிக்கப்படும்போது.. வைரமுத்து இப்படி எழுதியிருப்பார்.

"சாக்லெட் பிளக்கப்பட்டது.
இந்தியா-பாகிஸதான்
பிரிவினையைவிட அது
கவனமாகவே
கையாளப்பட்டது.

அவரவர் துண்டு அவரவர்
கைக்கு வந்ததும், உயிருக்கு
அது ஓர் அமிர்தச் சொட்டு
என்றே அறியப்பட்டது."

சலீம் தனக்கான பங்கை எடுத்துக்கொண்டு சுண்டெலியை தேடி ஓடுவான். அது கொல்லப்பட்டிருக்கும், அதை பார்த்து அவன் கதறி அழும் போது கதையில் வார்த்தைகள் இப்படி வரும்...

"தண்ணீர் குடிக்காத தேகத்தில் எப்படித்தான் அவ்வளவு கண்ணீர் இருந்ததோ."
"ஒரு மனிதன் -
எத்தனை நாடுகள் கடந்தான். எத்தனை கடல்கள் கடைந்தான். எத்தனை பேரைக் கொன்றான். எத்தனை மகுடம் கொண்டான். எத்தனை காலம் இருந்தான். எத்தனை பிள்ளைகள் ஈன்றான் - என்பவை அல்ல அவன் எச்சங்கள்.


இவையெல்லாம் நான் என்ற ஆணவத்தின் நீளங்கள். 
அவன் இன்னோர் உயிருக்காக எத்தனைமுறை அழுதான் என்பதுதான், அவன் மனிதன் என்பதற்கான மாறாத சாட்சி.

சலீம் அழுதான்.

அது சுயசோகத்திற்காகச் சொட்டிய கண்ணீரன்று. சுண்டெலியின் மரணத்திற்காகச் சிந்தப்பட்ட சுத்தக் கண்ணீர்."

இதைபோல் ஏகப்பட்ட சம்பவங்கள் உண்டு, அரை கிலோ அரிசியை கொண்டு ஆறு பேர் (மன்னிக்கவும் சுண்டெலியை சேர்த்து ஏழு) ஐந்து நாள் உட்கொள்ள அவர்கள் கையாளும் யுக்தி, புயலுக்கு நடுவே எஞ்சி இருக்கும் இரண்டு தீக்குச்சிகளை கொண்டு தீப்பந்தம் ஏற்ற எடுக்கும் முயற்சி, படகை கடக்கும் ஒரு கப்பலின் கவனத்தை பெற அவர்கள் செய்யும் செயல், கடல் நீருக்கு நடுவே இருந்தாலும் மழை நீரை சேமித்து வைக்க அவர்கள் படும் பாடு என்று உயிர் வாழ்வதற்காக அவர்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் இதிலாவது வென்றுவிடமாட்டர்களா என்று நம்மை பதறவைக்கும்.

உடம்பில் எத்தனை சதவிகிதம் நீர், பெர்முடாஸ் முக்கோணத்தின் மர்ம முடிச்சு, அம்மாவாசையில் கடல் ஏன் பொங்குகிறது, தீவு எப்படி ஏற்படுகிறது,  இடி எப்படி உருவாகிறது போன்ற அணைத்து கேள்விகளுக்கும் விஞ்ஞான விளக்கத்தை  கவிதை நடையில் வாசிக்கலாம்.... ரசிக்கலாம். நாவலின் பின்னட்டையில் உள்ள குறிப்பு சொல்வதைப்போல் இது 'தமிழில் ஒரு விஞ்ஞானக் காவியம்'.

நாவலில் இருந்து எனக்கு பிடித்த சில வரிகள்...

"நிகழும் வரைக்கும்தான் ஒன்று அதிசயம். நிகழ்ந்த பிறகு அது சம்பவம்." 

"இந்த விஞ்ஞான நெருப்பு வீசப்பட்டவுடன், அதுவரை நம்பப்பட்டு வந்த பிசாசு இறந்துவிட்டது."

"அவன் தூக்கமுயன்றான். அவள் துவண்டு விழுந்தாள்.
கைதட்டிச் சிரித்தன அலைகள். நாடகம் பார்த்தன நண்டுகள்.
அவள் தரைமேல் மீனாய் வலைமேல் உருண்டாள்".

"செருப்புக் கடித்துச் செத்துப்போகும் தேகங்களை வளர்த்துவிட்டோம்.
தந்திவந்தால் இறந்துபோகும் இதயங்களை வளர்த்துவிட்டோம்.
உங்கள் பெண்ணும் விதிவிலக்கல்ல, அவள் ஈசல் உடம்புக்காரி காளான் மனசுக்காரி".

"சாதிக்கும் முளையிருந்தும் சோதிக்கும் முயற்சி இல்லை".

"ஒரு காதல் கடிதம் படிக்கப்படும்போதே எண்பது சதவிகிதம் கழிக்கப்பட வேண்டும்".

"பெண்மீது காதலும் வெற்றிமீது வெறியும் இல்லையென்றால் இன்னும் இந்த பூமி பிறந்த மேனியாகவே இருந்திருக்கும்".  

"அவள் அவனை நிஜமாய்க் கிள்ளிப் பொய்யாய் அழுதாள்".

இப்படி நிறைய உண்டு.
பொதுவாக கவிஞர்கள் ஆயிரம் வார்த்தைகளைக்கொண்டு சொல்லவேண்டிய ஒன்றை இரு அடியில் சொல்லிவிடுவார்கள். அது அவர்களுக்கு கை வந்த கலை. அவர்களிடம் உலகில் மூன்றில் ஒரு பகுதியை கொண்ட கடலை கொடுத்தால்? அதையும் சுருக்கி மேன்மை குறையாமல் ஒரு கோப்பையில் அடைந்திருக்கிறார் வைரமுத்து என்றே சொல்லவேண்டும். இந்த பதிவை எழுத்துவதற்கே எனக்கு ஒரு வாரம் ஆனது, 300 பக்கம் கொண்ட இந்த நாவலை எழுதுவதற்கு எதனை மாதங்களை , ஆண்டுகளை அவர் செலவிட்டிருப்பார் என்று நினைத்தால்
கடலைப்போலவே அவரும் ஆச்சரியமாய் இருக்கிறார்.

பெயர்: தண்ணீர் தேசம்
ஆசிரியர்: கவிப்பேரரசு வைரமுத்து
விலை: ரூ.150

Saturday, November 23, 2019

வரம் தரும் நிமிஷாம்பாள்

நிகழ்கால அதிசயம்.
கண்ணெதிரே நடந்த அற்புதம்.
ஒரு திருவிளையாடல்.
உன்னத அனுபவம்.

நிமிஷாம்பாள் கோயில்
மேற்கண்ட அனைத்து வார்த்தைகளும் இந்த பதிவிற்கு பொருந்தும். நேரடியாக என் கண் முன்னே, அதுவும் எனக்கே நேர்ந்த ஒரு அனுபவம் இது.
கடந்த 10 ஆண்டுகளாக வருடம் ஒருமுறையேனும் நாங்கள் சென்று வரும் கோயில் நிமிஷாம்பாள் கோயில். அந்த ஊரில் உள்ள சங்கமத்தில் நீராடி விட்டு கோவிலுக்கு சென்று வருவது வழக்கம். அப்படி சென்ற போது நடந்த நிகழ்வுதான் இது.
கோயில் இருக்குமிடம் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம், மைசூருக்கு அருகில் உள்ள ஒரு ஊர். காவேரி ஆற்றங்கரையின் ஓரத்தில் ரம்மியமாக அமைந்திருக்கும் ஸ்தலம் இது. நாங்கள் சங்கமத்தில் நீராடி விட்டு கோவிலுக்கு சென்றோம், சங்கமம் என்பது காவேரி, லோக்கபாவனி,பத்மாவதி என்று மூன்று ஆறு சேரும் இடம். கோயிலிலுள்ள அம்மனை தரிசிப்பது அப்படி ஒரு அற்புதமான உணர்வை தரும். அன்றும் கும்பிட்டுவிட்டு வெளியே வந்து அமர்ந்து இருந்தோம், பிள்ளைகள் இருவரும் ஆற்றங்கரை ஓரத்தில் கால் நனைக்க மேலேற என்று விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

திரிவேணி சங்கமம்

நீர்நிலை என்பதனால் என் கண்கள் அவர்களை விட்டு அகலாமல் கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தன. விளையாடிக் கொண்டிருந்த இருவரில் என் மகள் அருகே வந்து சிறுநீர் கழிக்கவேண்டும் என்று சொல்ல, நான் அவளுக்கான ஒரு இடத்தை காட்டி விட்டு திரும்பினால் என் மகனை அங்கே காணவில்லை, அருகில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் 'உடுகா' 'உடுகா' என்று கத்தத் தொடங்கினர், நான் சற்றே அருகில் ஓடினேன் அங்கிருந்த சிலர் என்னை நோக்கி 'நிம் உடுகா' 'நிம் உடுகா' என்று சொன்னபடியே ஆற்றை கைநீட்டி காண்பித்தனர், அவன் விழுந்து விட்டான் என்பது எனக்கு விளங்கிவிட்டது, என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தம்பி தம்பி என்று கத்தியவாறே அங்கும் இங்கும் ஆற்றை பார்த்தேன் அவன் தென்படவே இல்லை.... அம்மா தாயே எப்படியாவது காப்பாற்றி விடு என்று கத்திவிட்டேன். அங்கே குளித்துக் கொண்டிருந்த ஒருவர் தண்ணீருக்குள் சென்ற என் பிள்ளையை மூழ்கி உள்ளே இருந்து வெளியே எடுக்கி விட்டார், இப்போது நானும் அவனைப் பார்த்து விட்டேன். போன உயிர் எனக்கும் என் மகனுக்கும் திரும்பி வந்தது.

அவன் ஆற்றில் விழுந்தது, மக்கள் உடுகா உடுகா என்று கத்தியது, உள்ளே சென்றவனை ஒருவர் நீருக்குள் சென்று மேலே எடுக்கி வந்தது இவை அனைத்தும் நடந்து முடிந்தது ஒரு 40திலிருந்து 50 நொடிக்குள் இருக்கும். இந்த இடத்தில்தான் நிமிஷாம்பாள் அற்புதத்தை நான் உணர்ந்த தருணம்.

என்னையும் அறியாமல் அம்மா தாயே காப்பாற்றிவிடு என்று நான் கத்திய நொடியிலிருந்து ஒரு நிமிடத்திற்குள்ளாக அவனைக் காப்பாற்றி கொடுத்து விட்டாள். அதற்குப் பிறகு இரண்டு முறை சென்று விட்டேன், வேண்டுதலோடு நன்றி சொல்லிவிட்டே திரும்பி வருகிறேன்.

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு, தண்ணீரில் இருந்து காப்பற்றியவரை பார்த்து நன்றி சொல்வதற்காக தேடினேன், ஆனால் அவர் தென்படவே இல்லை. பிறகு மீண்டும் ஒரு முறை கோவிலுக்குள் சென்று அம்மனை தரிசனம் செய்து விட்டு கிளம்பினோம்.
புராணக் கதைகளில் மட்டுமே கேட்டு வந்த அதிசயம் இந்த கலியுகத்திலும் நடந்தேறிய நாள் அன்று, நானும் என் பிள்ளைகளின் இஷ்ட்ட தெய்வத்தை கண்டுகொண்ட நாளும் கூட [குலதெய்வம், காவல் தெய்வம் நாம் சொல்லித்தெரிவது ஆனால் இஷ்ட்ட தெய்வம் அவரவர் உணர்ந்து தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்]. கடவுள் நம்பிக்கை இது போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு பிறகு தான் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட நம்பிக்கையாக நிலைபெறுகின்றன.

(அன்றைக்கு எடுத்த சில புகைப்படங்களை தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன், கிடைத்தவுடன் இப்பதிவோடு இணைக்கிறேன்)

Wednesday, February 19, 2014

வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

இது  என்   கல்லூரியில் நடந்த ஒரு சம்பவம். வெகு நாட்களாக எழுதவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு நிகழ்வு. வெகு நாட்கள் என்று நான் இங்கு குறிப்பிடுவது சுமார் ஏழு ஆண்டுகள் என்று கணக்கிடலாம். சரியான நேரம் கிடைக்காததனால் தள்ளிக்கொண்டே சென்ற ஒன்று.

மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சி என்றாலும் ஒரு நாள் மறந்துவிடும் போலும்; காலத்திற்கு எதையும் மறக்கடிக்கும் சக்தி உண்டு என்பது கல்லூரி முடித்து பத்து ஆண்டுகள் ஆனா பின்பு நன்றாகவே புரிகிறது.

முற்றிலும் மறப்பதற்கு முன்பு பதிவிட  விரும்பியே இந்த பதிவு. காலேஜில்  அந்த செமஸ்டரின் கடைசி தேர்வு எழுதிவிட்டு Hostelலில் இருந்து கிளம்பிக்கொண்டிருந்த நேரம் அது. காலேஜின் மெயின் கேட் அருகே வந்து நின்றால் வலது புறம் செல்லும் ரோடு கோவில்பட்டிக்கும் இடது புறம் செல்லும் ரோடு சிவகாசிக்கும் செல்லும். நாங்கள் கூட்டமாக ஒரு 20 அல்லது 25 பேர் சேர்ந்து கிளம்பினோம். காலேஜ் வாசலில் நிற்கும் போது, ஒரு பஸ் சிவகாசி நோக்கி வந்தது. நாங்கள் பஸ்சில்  ஏறிக்கொண்டிருக்கும் போது, Jebasingh பஸ்ஸின் முன்பு ஒரு சர வெடியை கொளுத்தி போட்டான், அது சர சர வென்று வெடித்து மிகப்பெரிய புகையை  அங்கு உருவாக்கியது. பஸ்சில் இடம் இல்லாததால் நாங்கள் எல்லோரும் பஸ்ஸின் மேற்கூரையில் ஏறி உட்கார்ந்துவிட்டோம். வெடி வெடித்து புகை ஒரு பக்கம் சென்றுகொண்டிருக்கிறது, நாங்கள் மேலே  ஏறி உட்கார்ந்து கத்திக்கொண்டிருக்கிறோம், Correspondent அங்கிருந்து எல்லாவற்றையும் எங்களுக்கு தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஒரு அட்டெண்டெரை அழைத்து, இரு lecturer உடன் சென்று அந்த மொத்த போரையும் அழைத்து வர சொல்லியிருக்கிறார் . இவர்கள் ஒரு சுமோவில் கிளம்புவதற்கு முன்பு எங்கள் பஸ் கிளம்பிவிட்டது. வெடி வைத்த Jebasingh, எதிரே வந்த கோவில்பட்டி பஸ்சில் ஏறி சென்றுவிட்டான். எல்லோருடைய கண்ணும் சிவகாசி செல்லும் பஸ்சின் மீதே இருந்தது.

நாங்கள் பயணம் செய்யும் பேருந்து வேகமாக செல்ல பின்னாலேயே சுமோவில் காலேஜ் ஆட்கள் எங்களை துரத்திவந்து பஸ்ஐ overtake செய்து சுமோவை நிறுத்தினார்கள். கிட்டத்தட்ட விஜயகாந்த் பட சேசிங் போல நடந்தது.  

மேலே உள்ளவர்களை அப்படியே ஒவ்வொருவராக கீழே இறங்கசொல்லி அனைவரது பெயரையும் எழுதிக்கொண்டார்கள். லிஸ்டில் உள்ள அனைவரும் செமஸ்டர் லீவ்  முடிந்து திரும்பும்போது parents ஐ கூட்டிவரவேண்டும் என்று சொல்லி வேறு ஒரு பஸ்சில் அனுப்பிவைத்தார்கள். இங்கே குறிப்பிட வேண்டிய ஒரு பெயர் கருடன். இவன் காலேஜ் ஸ்டாப்க்கு இரண்டு ஸ்டாப் முன்பே ஏறி ஜன்னல் ஒர சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு வந்தவன், நாங்கள் மேலே ஏறியவுடன், "மாப்ள கருடா மேல வா" "மச்சான் மேல வா" என்று கத்த, அவனும் ஜன்னல் வழியாகவே மேலே ஏறி வந்து இப்போது லிஸ்டில் இடம் பிடித்து விட்டான். உண்மையில் பட்டாசு வைத்தவன் கோவில்பட்டி சென்றுகொண்டிருக்க நாங்கள் அனைவரும் மாட்டிவிட்டோம். கத்தியது, பட்டாசு வெடித்தது, மேலே பயணித்தது என்று எல்லா குற்றமும் எங்கள் மீது சுமத்தி அனுப்பிவைக்கப்பட்டோம்.

லீவ் முடிந்து திரும்பி வந்தோம், யாரும் parents ஐ கூட்டி வரவில்லை. அவர்களும் வகுப்புக்கு எங்களை அனுமதிக்கவில்லை.  இந்த விஷயம் தெரிந்து என் அப்பா காலேஜ்க்கு வந்தார், principal இடம் இனிமேல் செய்யமாட்டான் என்று எழுதி கொடுத்துவிட்டு, என்னிடம் "எத்தன கரண்ட் கம்பி மேல போகுது.....இனிமே பஸ்சு  மேலே எல்லாம் ஏறாதே" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு செலவுக்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு போனார். இருப்பினும் நிர்வாகம் என்னையோ மற்றவர்களையோ classசுக்கு அனுமதிக்கவில்லை. இப்படியே இரண்டு வாரம்  சென்றது, காலையில் வருவோம் பிரின்சிபால் ரூம் முன்பு நிற்போம் சாயங்காலம் ஆனவுடன் ஹாஸ்டலுக்கு   போய்விடுவோம்.மூன்று professor கொண்ட குழு ஒன்று ஏற்படுத்தி அவர்களை விசாரித்து அறிக்கை தர சொன்னார் Correspondent, அவர்களும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் விசாரித்தனர், போர் அடிக்கும் போதெல்லாம் வந்து விசாரித்தார்கள், வித விதமாக விசாரித்தனர், கடைசியில்  ஒரு லிஸ்டஐ  மேனேஜ்மெண்ட்டிடம் கொடுத்தார்கள். அவர்களும் எங்களிடம் ஒரு மெமோ கொடுத்தார்கள். இந்த சம்பவம் நடந்தது 23 December 2000.  இவர்கள் விசாரித்து மெமோ கொடுத்தது     19 January 2001. மெமொவில் பலரை விட்டுவிட்டு ஒரு பத்து பேரை மட்டும் இரண்டு பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு punishment கொடுத்திருந்தார்கள். Category A வுக்கு 5 நாள் suspend, category  B க்கு 500 ருபாய் பைன் போட்டிருந்தார்கள். Category A வில் வந்தவர்கள் ஜாலியாக வீட்டுக்கு சென்றுவிட்டனர். நான் Category B, Category A வில் வந்திருக்கலாமே என்ற ஏக்கத்துடன்  500 ரூபாயை கட்டிவிட்டு Classசுக்கு சென்றேன்.

இதில் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால் இதற்க்கு மூல காரணமான Jebasing  பெயர் எங்குமே அடிபடவில்லை, நாங்களும் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை.  மாட்டியதற்காக வருத்தப்படவும் இல்லை 

Sunday, December 22, 2013

மெத்தை தலகாணி அலமாரி


சென்ற வாரம் ஒரு திருமணத்திற்காக என்னுடைய ஊருக்கு சென்றிருந்தேன். அங்கே பார்த்த ஒரு அலமாரி என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. கிட்டத்தட்ட 5 அடி நீளம், 4 அடி அகலம், 8 அடி உயரம் இருக்கும்.  மரத்தினால் செய்யப்பட்ட   ஒரு போலீஸ் பீட் மாதிரி இருந்தது. இன்றைக்கு நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு பட்ஜெட் அப்பார்ட்மெண்டின் பால்கனி சைஸ் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன். இது என்ன அலமாரியா என்றேன்? இதற்கு பெயர் மெத்தை தலகாணி அலமாரி என்றனர். அந்த காலத்தில் மெத்தை தலகாணி வைப்பதற்கென்றே இது போன்ற அலமாரிகள் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் இருக்குமாம். இவற்றை எல்லாம் இன்றைக்கு இருக்கும் வீடுகளில் வைக்க வேண்டுமானால் இதற்கென தனியாக ஒரு அறை கட்டவேண்டும். காலப்போக்கில் மியூசியத்தில்  தான் வைக்கவேண்டுமென நினைக்கிறேன்.


Friday, August 23, 2013

அலமாரி - வீட்டிற்கே வரும் புத்தக கண்காட்சி

ஒரே மாதிரியான தகவல்கள் பல இடங்களில் பல வடிவங்களில் கிடக்கும் போது, அதை ஒருவர் தொகுத்து ஒரு  புத்தகமாக வழங்கினால் அவர்களை பாராட்டியே ஆகா வேண்டும் . அப்படி தொகுத்தவற்றை படிக்கும் போது கிடைக்கும் சுகமே தனிதான். அப்படி நான் தொகுக்கவேண்டும் என்று நினைத்த பலவற்றில் ஒன்று, பல நாளிதழ்களில், பத்திரிக்கைகளில் வந்த புத்தக விமர்சனமும் ஒன்று. இந்த புத்தக விமர்சனத்தை சேகரிப்பது கடினமான வேலையாக இருந்தாலும், சேகரித்து வைத்ததை மறக்காமல் எங்கே  வைத்தோம் என்று நினைவில் கொள்வது அதைவிட பெரிய வேலை. சில நேரங்களில் தொலைந்து போய்விடுவதும் உண்டு.  நான் எதிர்பார்த்த இந்த விமர்சனம் எனக்கு இப்போது "அலமாரி" மூலம் மாதா மாதம் கிடைக்கிறது. இந்த விமர்சனங்களை எல்லாம் சேகரித்து அலமாரியில் வைக்க நினைத்த எனக்கு, இப்போது ஒரு குட்டி அலமாரியே மாதா மாதம் கிடைப்பதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி. வருட சந்தா ரூ.50 ல் குறைந்தபட்சம் 300 புத்தகங்களின் அறிமுகம் கிடைக்கிறது.
எந்த விழாவாக இருந்தாலும்   புத்தகத்தை கிப்ட் ஆகா கொடுபதையே அதிகம் விரும்புபவன் நான். முன்பெல்லாம் யாருக்காவது பரிசு கொடுக்க வேண்டுமென்றால் மிகவும் யோசிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு பிடித்தமான ஒரு புத்தகத்தை தேர்ந்தெடுக்க ரொம்பவே மெனகெட வேண்டும். ஆனால் இப்போது, அலமாரியை பார்த்துவிட்டு உடனே nhmல் ஆர்டர் செய்து விடுகிறேன். அற்புதமான பேக்கிங்கில் வீடு வந்து சேருகிறது. அணைத்து புத்தகங்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்வதினாலும், வாங்குவதை சுலபமாக்கியதாலும் எனக்கு இந்த அலமாரி ரொம்பவும் பிடித்திருக்கிறது.
உபயோகமாகவும் இருக்கிறது. சில நேரங்களில் ஆர்டர் செய்யும் போது , ஆழம் இதழ் இலவசமாக கிடைப்பதில் ஒரு உபரி சந்தோசமும் இருக்கிறது.  கிழக்கு பதிப்பகத்தின் இந்த முயற்சி ஒரு Win - Win approachக்கு நல்ல உதாரணம். புத்தகத்தை பற்றி தெரிந்துகொள்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே அதே போல் வாங்குவதால் அவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியே. தொடர்ந்து வெளிவர வாழ்த்துக்கள்.

இந்த விமர்சனத்தை போல் நான் சேகரிக்க நினைத்த சில வற்றை கீழே கொடுத்துள்ளேன்.

1. பாக்யா இதழில் யாத்ரிகன் எழுதிய தொடர்.
2. விகடன் வரவேற்பறையில் வந்த வலைபூவின் தொகுப்பு.
3. Bangalore Mirror நாளிதழில் வெள்ளி தோறும் வரும் நல்ல உணவகங்களை பற்றிய விமர்சனம்.
4. புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியில் வெளிவரும் ஆயுதம் செய்வோம் தொடர் (வீடியோ )
5. Face book இல் சாப்பாட்டு கடை குழுமத்தில் உள்ள நல்ல உணவகங்களின் முகவரிகள்.
பல காரணங்களினால் இவற்றை முறையாக செய்ய முடியவில்லை. இருந்தாலும் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.
வீட்டில் உள்ளவர்களின் பாஷையில் சொல்லவேண்டுமென்றால் குப்பையை  சேர்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன்.

Thursday, April 18, 2013

ஆஹா ......

ஒரு ஆல்பத்தை சென்ற வாரம் முழுவதும் வீட்டில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த ஆல்பத்துடன் சேர்ந்து ஒரு டைரியும் கிடைத்தது. அதை பார்த்தபோது, நானே மறந்து போன என்னுடைய சில ரசனைகளை
நியாபகப்படுத்தியது. ராயவரத்தில் டிப்ளோமா படிக்கும் போது, போட்டோ
எடுத்து அந்த போட்டோவுக்கு தகுந்த படத்தின் பெயர்களை கட் பண்ணி அந்த போட்டோவுடன் ஆல்பத்தில் வைப்பதுதான்  அது. கிட்டத்தட்ட அந்த பழக்கத்தை நான் மறந்தே போய்விட்டேன். எடுத்து பார்த்த போது  எனக்கே ஆச்சரியமாக  இருந்தது. அந்த ரசனையை தொடர்ந்திருந்தால் இந்நேரம் எவ்வளவு படம் கையில் இருந்திருக்கும்?..  எப்படியோ என்னுள் ஆரம்பித்து எனக்கே தெரியாமல் மறந்து போன அந்த ரசனை இன்று உயிர்பெற்றிருக்கிறது



அதே போல், டைரியில் அப்போது பார்த்த படங்களின் விமர்சனத்தை எழுதி பக்கத்தில் அந்த படத்தின் விளம்பரத்தை கட் செய்து ஒட்டியிருக்கிறேன். இப்படி ஒரு பொழுது போக்கு இருந்ததே இந்த டைரியை பார்த்தவுடன்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. எப்படியெல்லாம் பொழுதை போக்கியிருகிறேன் என்று லேசாக வருத்தம் இருந்தாலும், அந்த சுகம் இனி கிடைக்கப்போவதில்லை என்ற ஏக்கமும்  இருக்கிறது.