Monday, January 28, 2008

எட்டிப்பார்க்கும் வரிகள்

கடற்கரையில் இருந்து இரண்டு மணிநேரம் பயணம் செய்து வீடுவந்து சேர்ந்தபிறகும், உதிராமல் துணியில் ஒட்டிக்கொண்டு தன் இருப்பை காட்டும் கடற்கரை மணலை போல், சில நேரங்களில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள் படித்த புத்தகத்தின் பெயரும், நூலாசிரியரின் பெயரும் மறந்து போனால் கூட ஒரு சில வரிகள் மட்டும் நம் நினைவில் ஒட்டிக்கொண்டு அவ்வப்போது எட்டிப்பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும். இந்த வரிகள் நினைவில் வரும்போது, மங்கலாக புத்தகத்தின் அட்டைப்படம் கண்ணில் வந்து மறையும்.

இது நெற்குப்பையில் உள்ள லைப்ரரியில் உறுப்பினராக சேர்ந்த போது எடுத்துப் படித்த புத்தகம். எழுத்தாளர் வில்வம் எழுதியது என்பதை தவிர வேறு எதுவும் நியாபகம் இல்லை. பெரியார், அண்ணா, கலைஞர் என்று இந்த மூவரை பற்றி அதிகமாக எழுதியிருப்பார். இவர்களை பற்றிய சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் நிறையவே இருக்கும். கடவுள் இல்லை என்று சொன்ன பெரியாரின் தி.காவில் இருந்து பிரிந்து வந்து ஒன்றே கடவுள் ஒருவனே தேவன் என்று சொல்லி தி.மு.காவை ஆரம்பித்தார் அண்ணா, அவருக்கு பிறகு கலைஞர். கொள்கையளவில் சிறி சிறு வேறுபாடுகள் இவர்களுக்குள் இருந்தாலும், ஒன்றாக எப்படி இயங்கினார்கள் என்பதை
இவர்கள் மூவரும் ஒரே தாயின் வெவ்வேறு பிள்ளைகள், ஒரே கோபுரத்தின் வெவ்வேறு கலசங்கள், ஒரே தத்துவத்தின் வெவ்வேறு கூறுகள், ஒரே புத்தகத்தின் வெவ்வேறு அத்தியாயங்கள். ஒருவர் மற்றொருவருக்கு அரணாக இருந்திருக்கிறாரே தவிர என்றுமே முரணாக இருந்ததில்லை.

என்று சொல்லுவார். என் அம்மாவோடு கூடப்பிறந்தவர்கள் ஏழு பேர், சிறி சிறு மனஸ்தாபங்கள் இருந்தாலும் கூட அதை பொருட்படுத்தாமல் வீட்டு விஷேசங்களில் ஒன்றாக இவர்கள் வேலை பார்க்கும் போது எனக்கு அடிக்கடி இந்த வார்த்தைகள் தோன்றி மறையும்.
****************************
கணவன் குடித்துவிட்டு மனைவியை அடிப்பதை பற்றி கேள்விப்படும்போதும், பெண்கள் எல்லாம் குடும்ப வாழ்க்கையில் அல்லல் படுகிறார்கள் போன்ற வாதங்களை கேட்கும் போதெல்லாம் மனதில் புலி போல் வெடுக்கென புறப்பட்டு வரும் இந்த வரிகள்
வாழாவெட்டியாக பெண்களை தாய் வீட்டுக்கு அனுப்பும் ஆண்களை காட்டிலும், ஆண்களை அவர்கள் தாய் தந்தையிடம் இருந்து பிரித்தெடுக்கும் பெண்களே அதிகம்
இது கல்லூரியில் படிக்கும் போது என் நண்பன் ஒருவன் கொடுத்த ஜோ.மல்லூரியின் கிழக்கு தூரமல்ல புத்தகத்தில் படித்தது. பசை போல் என் மூலையில் ஒட்டிக்கொண்டு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு பின்பும் போக மறுக்கிறது.
************************
என் அப்பத்தா வீட்டில் குழந்தைகளுக்கு எப்போதும் செல்லம் அதிகம். அதிலும் பேரக்குழந்தைகளுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் கவனிப்பே உண்டு. வீட்டுக்குள் ஓடினாலும், விளையாடினாலும், பொருட்களை உடைத்தாலும் எதற்கும் திட்ட மாட்டார்கள். குழந்தைகள் என்றாலே சேட்டை செய்வதற்குத்தான் என்பது வீட்டில் பெரியவர்கள் எல்லோரும் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு கொள்கை. சின்ன வயசில் ரொம்பவே பிடித்த இடம் அப்பத்தா வீடு. இப்போது கூட பிள்ளைகள் செய்யும் சின்ன சின்ன தவறுக்கு திட்டாமல் அதை நியாயப்படுத்தியே கொஞ்சுவார்கள். இதை பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு நினைவில் வரும் இந்த வரி
பல்லு முளைக்கிறதுக்கு முன்னாலேயே வாழு முளைச்ச பரம்பரை.
இது ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் வைரமுத்து எழுதியிருப்பார் என்பது மட்டும் நியாபகம் இருக்கிறது. என்ன புத்தகம் என்பது நினைவில் இல்லை. அப்பப்பா எழுத்துக்குதான் எவ்வளவு வீரியம்.

No comments: