வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

இது  என்   கல்லூரியில் நடந்த ஒரு சம்பவம். வெகு நாட்களாக எழுதவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு நிகழ்வு. வெகு நாட்கள் என்று நான் இங்கு குறிப்பிடுவது சுமார் ஏழு ஆண்டுகள் என்று கணக்கிடலாம். சரியான நேரம் கிடைக்காததனால் தள்ளிக்கொண்டே சென்ற ஒன்று.

மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சி என்றாலும் ஒரு நாள் மறந்துவிடும் போலும்; காலத்திற்கு எதையும் மறக்கடிக்கும் சக்தி உண்டு என்பது கல்லூரி முடித்து பத்து ஆண்டுகள் ஆனா பின்பு நன்றாகவே புரிகிறது.

முற்றிலும் மறப்பதற்கு முன்பு பதிவிட  விரும்பியே இந்த பதிவு. காலேஜில்  அந்த செமஸ்டரின் கடைசி தேர்வு எழுதிவிட்டு Hostelலில் இருந்து கிளம்பிக்கொண்டிருந்த நேரம் அது. காலேஜின் மெயின் கேட் அருகே வந்து நின்றால் வலது புறம் செல்லும் ரோடு கோவில்பட்டிக்கும் இடது புறம் செல்லும் ரோடு சிவகாசிக்கும் செல்லும். நாங்கள் கூட்டமாக ஒரு 20 அல்லது 25 பேர் சேர்ந்து கிளம்பினோம். காலேஜ் வாசலில் நிற்கும் போது, ஒரு பஸ் சிவகாசி நோக்கி வந்தது. நாங்கள் பஸ்சில்  ஏறிக்கொண்டிருக்கும் போது, Jebasingh பஸ்ஸின் முன்பு ஒரு சர வெடியை கொளுத்தி போட்டான், அது சர சர வென்று வெடித்து மிகப்பெரிய புகையை  அங்கு உருவாக்கியது. பஸ்சில் இடம் இல்லாததால் நாங்கள் எல்லோரும் பஸ்ஸின் மேற்கூரையில் ஏறி உட்கார்ந்துவிட்டோம். வெடி வெடித்து புகை ஒரு பக்கம் சென்றுகொண்டிருக்கிறது, நாங்கள் மேலே  ஏறி உட்கார்ந்து கத்திக்கொண்டிருக்கிறோம், Correspondent அங்கிருந்து எல்லாவற்றையும் எங்களுக்கு தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஒரு அட்டெண்டெரை அழைத்து, இரு lecturer உடன் சென்று அந்த மொத்த போரையும் அழைத்து வர சொல்லியிருக்கிறார் . இவர்கள் ஒரு சுமோவில் கிளம்புவதற்கு முன்பு எங்கள் பஸ் கிளம்பிவிட்டது. வெடி வைத்த Jebasingh, எதிரே வந்த கோவில்பட்டி பஸ்சில் ஏறி சென்றுவிட்டான். எல்லோருடைய கண்ணும் சிவகாசி செல்லும் பஸ்சின் மீதே இருந்தது.

நாங்கள் பயணம் செய்யும் பேருந்து வேகமாக செல்ல பின்னாலேயே சுமோவில் காலேஜ் ஆட்கள் எங்களை துரத்திவந்து பஸ்ஐ overtake செய்து சுமோவை நிறுத்தினார்கள். கிட்டத்தட்ட விஜயகாந்த் பட சேசிங் போல நடந்தது.  

மேலே உள்ளவர்களை அப்படியே ஒவ்வொருவராக கீழே இறங்கசொல்லி அனைவரது பெயரையும் எழுதிக்கொண்டார்கள். லிஸ்டில் உள்ள அனைவரும் செமஸ்டர் லீவ்  முடிந்து திரும்பும்போது parents ஐ கூட்டிவரவேண்டும் என்று சொல்லி வேறு ஒரு பஸ்சில் அனுப்பிவைத்தார்கள். இங்கே குறிப்பிட வேண்டிய ஒரு பெயர் கருடன். இவன் காலேஜ் ஸ்டாப்க்கு இரண்டு ஸ்டாப் முன்பே ஏறி ஜன்னல் ஒர சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு வந்தவன், நாங்கள் மேலே ஏறியவுடன், "மாப்ள கருடா மேல வா" "மச்சான் மேல வா" என்று கத்த, அவனும் ஜன்னல் வழியாகவே மேலே ஏறி வந்து இப்போது லிஸ்டில் இடம் பிடித்து விட்டான். உண்மையில் பட்டாசு வைத்தவன் கோவில்பட்டி சென்றுகொண்டிருக்க நாங்கள் அனைவரும் மாட்டிவிட்டோம். கத்தியது, பட்டாசு வெடித்தது, மேலே பயணித்தது என்று எல்லா குற்றமும் எங்கள் மீது சுமத்தி அனுப்பிவைக்கப்பட்டோம்.

லீவ் முடிந்து திரும்பி வந்தோம், யாரும் parents ஐ கூட்டி வரவில்லை. அவர்களும் வகுப்புக்கு எங்களை அனுமதிக்கவில்லை.  இந்த விஷயம் தெரிந்து என் அப்பா காலேஜ்க்கு வந்தார், principal இடம் இனிமேல் செய்யமாட்டான் என்று எழுதி கொடுத்துவிட்டு, என்னிடம் "எத்தன கரண்ட் கம்பி மேல போகுது.....இனிமே பஸ்சு  மேலே எல்லாம் ஏறாதே" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு செலவுக்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு போனார். இருப்பினும் நிர்வாகம் என்னையோ மற்றவர்களையோ classசுக்கு அனுமதிக்கவில்லை. இப்படியே இரண்டு வாரம்  சென்றது, காலையில் வருவோம் பிரின்சிபால் ரூம் முன்பு நிற்போம் சாயங்காலம் ஆனவுடன் ஹாஸ்டலுக்கு   போய்விடுவோம்.மூன்று professor கொண்ட குழு ஒன்று ஏற்படுத்தி அவர்களை விசாரித்து அறிக்கை தர சொன்னார் Correspondent, அவர்களும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் விசாரித்தனர், போர் அடிக்கும் போதெல்லாம் வந்து விசாரித்தார்கள், வித விதமாக விசாரித்தனர், கடைசியில்  ஒரு லிஸ்டஐ  மேனேஜ்மெண்ட்டிடம் கொடுத்தார்கள். அவர்களும் எங்களிடம் ஒரு மெமோ கொடுத்தார்கள். இந்த சம்பவம் நடந்தது 23 December 2000.  இவர்கள் விசாரித்து மெமோ கொடுத்தது     19 January 2001. மெமொவில் பலரை விட்டுவிட்டு ஒரு பத்து பேரை மட்டும் இரண்டு பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு punishment கொடுத்திருந்தார்கள். Category A வுக்கு 5 நாள் suspend, category  B க்கு 500 ருபாய் பைன் போட்டிருந்தார்கள். Category A வில் வந்தவர்கள் ஜாலியாக வீட்டுக்கு சென்றுவிட்டனர். நான் Category B, Category A வில் வந்திருக்கலாமே என்ற ஏக்கத்துடன்  500 ரூபாயை கட்டிவிட்டு Classசுக்கு சென்றேன்.

இதில் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால் இதற்க்கு மூல காரணமான Jebasing  பெயர் எங்குமே அடிபடவில்லை, நாங்களும் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை.  மாட்டியதற்காக வருத்தப்படவும் இல்லை