Saturday, November 23, 2019

வரம் தரும் நிமிஷாம்பாள்

நிகழ்கால அதிசயம்.
கண்ணெதிரே நடந்த அற்புதம்.
ஒரு திருவிளையாடல்.
உன்னத அனுபவம்.

நிமிஷாம்பாள் கோயில்
மேற்கண்ட அனைத்து வார்த்தைகளும் இந்த பதிவிற்கு பொருந்தும். நேரடியாக என் கண் முன்னே, அதுவும் எனக்கே நேர்ந்த ஒரு அனுபவம் இது. 
கடந்த 10 ஆண்டுகளாக வருடம் ஒருமுறையேனும் நாங்கள் சென்று வரும் கோயில் நிமிஷாம்பாள் கோயில். அந்த ஊரில் உள்ள சங்கமத்தில் நீராடி விட்டு கோவிலுக்கு சென்று வருவது வழக்கம். அப்படி சென்ற போது நடந்த நிகழ்வுதான் இது. 
கோயில் இருக்குமிடம் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம், மைசூருக்கு அருகில் உள்ள ஒரு ஊர். காவேரி ஆற்றங்கரையின் ஓரத்தில் ரம்மியமாக அமைந்திருக்கும் ஸ்தலம் இது. நாங்கள் சங்கமத்தில் நீராடி விட்டு கோவிலுக்கு சென்றோம், சங்கமம் என்பது காவேரி, லோக்கபாவனி,பத்மாவதி என்று மூன்று ஆறு சேரும் இடம். கோயிலிலுள்ள அம்மனை தரிசிப்பது அப்படி ஒரு அற்புதமான உணர்வை தரும். அன்றும் கும்பிட்டுவிட்டு வெளியே வந்து அமர்ந்து இருந்தோம், பிள்ளைகள் இருவரும் ஆற்றங்கரை ஓரத்தில் கால் நனைக்க மேலேற என்று விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

திரிவேணி சங்கமம்

நீர்நிலை என்பதனால் என் கண்கள் அவர்களை விட்டு அகலாமல் கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தன. விளையாடிக் கொண்டிருந்த இருவரில் என் மகள் அருகே வந்து சிறுநீர் கழிக்கவேண்டும் என்று சொல்ல, நான் அவளுக்கான ஒரு இடத்தை காட்டி விட்டு திரும்பினால் என் மகனை அங்கே காணவில்லை, அருகில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் 'உடுகா' 'உடுகா' என்று கத்தத் தொடங்கினர், நான் சற்றே அருகில் ஓடினேன் அங்கிருந்த சிலர் என்னை நோக்கி 'நிம் உடுகா' 'நிம் உடுகா' என்று சொன்னபடியே ஆற்றை கைநீட்டி காண்பித்தனர், அவன் விழுந்து விட்டான் என்பது எனக்கு விளங்கிவிட்டது, என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தம்பி தம்பி என்று கத்தியவாறே அங்கும் இங்கும் ஆற்றை பார்த்தேன் அவன் தென்படவே இல்லை.... அம்மா தாயே எப்படியாவது காப்பாற்றி விடு என்று கத்திவிட்டேன். அங்கே குளித்துக் கொண்டிருந்த ஒருவர் தண்ணீருக்குள் சென்ற என் பிள்ளையை மூழ்கி உள்ளே இருந்து வெளியே எடுக்கி விட்டார், இப்போது நானும் அவனைப் பார்த்து விட்டேன். போன உயிர் எனக்கும் என் மகனுக்கும் திரும்பி வந்தது.

அவன் ஆற்றில் விழுந்தது, மக்கள் உடுகா உடுகா என்று கத்தியது, உள்ளே சென்றவனை ஒருவர் நீருக்குள் சென்று மேலே எடுக்கி வந்தது இவை அனைத்தும் நடந்து முடிந்தது ஒரு 40திலிருந்து 50 நொடிக்குள் இருக்கும். இந்த இடத்தில்தான் நிமிஷாம்பாள் அற்புதத்தை நான் உணர்ந்த தருணம்.

என்னையும் அறியாமல் அம்மா தாயே காப்பாற்றிவிடு என்று நான் கத்திய நொடியிலிருந்து ஒரு நிமிடத்திற்குள்ளாக அவனைக் காப்பாற்றி கொடுத்து விட்டாள். அதற்குப் பிறகு இரண்டு முறை சென்று விட்டேன், வேண்டுதலோடு நன்றி சொல்லிவிட்டே திரும்பி வருகிறேன். 

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு, தண்ணீரில் இருந்து காப்பற்றியவரை பார்த்து நன்றி சொல்வதற்காக தேடினேன், ஆனால் அவர் தென்படவே இல்லை. பிறகு மீண்டும் ஒரு முறை கோவிலுக்குள் சென்று அம்மனை தரிசனம் செய்து விட்டு கிளம்பினோம்.
புராணக் கதைகளில் மட்டுமே கேட்டு வந்த அதிசயம் இந்த கலியுகத்திலும் நடந்தேறிய நாள் அன்று, நானும் என் பிள்ளைகளின் இஷ்ட்ட தெய்வத்தை கண்டுகொண்ட நாளும் கூட [குலதெய்வம், காவல் தெய்வம் நாம் சொல்லித்தெரிவது ஆனால் இஷ்ட்ட தெய்வம் அவரவர் உணர்ந்து தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்]. கடவுள் நம்பிக்கை இது போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு பிறகு தான் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட நம்பிக்கையாக நிலைபெறுகின்றன.

(அன்றைக்கு எடுத்த சில புகைப்படங்களை தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன், கிடைத்தவுடன் இப்பதிவோடு இணைக்கிறேன்)

No comments: