Friday, September 04, 2020

தொண்டையில் முள்

 என் வீட்டில் எல்லோருமே பிறவி சைவம், நான் தான் முதலில் அசைவம் சாப்பிட ஆரம்பித்த ஆள், பக்கத்து வீட்டு மினர்வா ஆன்ட்டி மீன் சமைக்கும் போது அந்த வாடை வீட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் உமட்ட எனக்கு மட்டும் பிடித்துப்போய்விட்டது, அவர்கள் வீட்டில் சாப்பிட்டது தான் முதல் அசைவ உணவு. பின்னர் அவர்கள் வீட்டில் செய்யும் போதெல்லாம் எனக்கு கொடுத்து அனுப்புவார்கள். அவர்கள் விரும்பி கொடுத்தாலும், அடிக்கடி வாங்குவது சரியல்ல என்று என் அம்மா அவர்களிடம் செய்முறை கேட்டு எனக்கு மட்டும் குறைந்த அளவு வாங்கி செய்து கொடுப்பார், ருசி பார்க்காமல் அவர் செய்தாலும் மிகவும் ருசியாக இருக்கும்.  


எனக்கு பத்து பதினோரு வயதிருக்கும், ஒரு முறை மீன் சாப்பிடும் போது முள் தொண்டையில் சிக்கிக்கொண்டது, நான் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அது வெளியே வரவில்லை. காலையில் மீன் வாங்கிய போது அது பக்கத்துக்கு வீட்டுக்கு கூட  தெரியாது ஆனால் தொண்டையில் முள் குத்திய பிறகு அது தெருவுக்கே தெரிந்துவிட்டது, ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வைத்தியம் சொன்னார்கள். அதன்படி வாழைப்பழத்தை அப்படியே விழுங்கினேன், வெள்ளை சோ(று)றை மெல்லாமல் முழுங்கினேன், எதற்கும் அந்த முள் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. பின்னர் என் தந்தை மாலை அருகில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்,  காத்திருக்கவில்லை உடனே அழைத்தனர், உள்ளே சென்றோம், டாக்டர் விஷயத்தை கேட்டுவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே ஒரு tounge depressorஆல் நாக்கை அழுத்திக்கொண்டு உள்ளே டார்ச் அடித்துப் பார்த்தார், முள் தெரிந்தது. என்னை 'அ ..ஆ ஆ..' என்று சொல்ல சொல்லியவாறே ஒரு கத்திரிக்கோல் போன்ற ஒன்றை உள்ளே விட்டு முள்ளை எடுத்துவிட்டார். எனக்கும் உறுத்துதல் நின்று எளிதாக சுவாசம் விட முடிந்தது. பத்து ரூபாய் பீஸ் வாங்கிக்கொண்டார். இந்த நிகழ்வு நடந்து வெகு நாட்களுக்கு என் அம்மா '5ரூபாய்க்கு மீன் வாங்கி 10ரூபாய் கொடுத்து  முள் எடுத்தது நம்மளாதான் இருப்போம்' என்று அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். 


இப்போது, சரியாக 30 ஆண்டுகள் கழித்து, சென்ற வாரம், மீன் வாங்கி ரொம்ப நாள் ஆச்சு, மீன் வாங்கிட்டு வாங்க என்றாள் என் மனைவி. நானும் வாங்கி வந்தேன். என் மகனுக்கு இப்போது வயது பதினொன்று ஆகிறது, மதியம் சாப்பிடும் போது லேசாக இருமினான், என்ன என்றேன், 'தொண்டையில் லேசாக முள் மாட்டியது போல் இருக்கிறது' என்றான். இவன் இதுபோல் சொல்வது இயல்பு  என்பதால் லேசாக எடுத்துக்கொண்டேன். இரவு அதிகம் உறுத்துகிறது என்றான், தொண்டையின் மேல் பகுதியை வெளியே தொட்டு காண்பித்து அந்த இடத்தில உறுத்துவதாக சொன்னான். சரி என்று ஒரு வாழைப்பழம் கொடுத்து முழுங்கச்சொன்னோம், வெள்ளை சோறு கொடுத்தோம், எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டுவிட்டு ஒரு வாந்தியும் எடுத்துவிட்டு தூங்கிவிட்டான். காலை எழுந்தவுடன் அதே பல்லவி, உறுத்துகிறது என்றான். சரி டாக்டரிடம் காண்பிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். பொதுவாக பெரிய மருத்துவமனைக்கு எப்போதும் நான் செல்வதில்லை, இருந்தாலும் இது Corona டைம்  என்பதால், அருகில் உள்ள ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்கு கூட்டிச் சென்றேன்.  மருத்துவமனையின் மெயின் எண்ட்ரன்ஸ்க்கு வெளியே இரண்டு மீட்டர் இடைவெளியில் குறியீடுகள் போடப்பட்டிருந்தன, அதில் ஒரு 15 நிமிடம் காத்திருந்தோம். பின்னர் ஒரு நர்ஸ் வந்து எங்கள் இருவருக்கும் temperature  check  செய்தார், கைகள் இரண்டிலும்  Sanitiser தெளித்து உள்ளே  போகச் சொன்னார். சரியாக கதவருகே சென்ற போது 'சார் ஆரோக்யா சேது app இருக்கா  என்றார்'. நான் 'இல்லை' என்றேன். 'சாரி சார், App is  mandatory, நீங்க சைடுல நின்னு  இன்ஸ்டால் பண்ணீட்டு வாங்க' என்றார். இன்ஸ்டால் செய்து அவர்களிடம் காண்பித்துவிட்டு உள்ளே சென்று கன்சல்டேஷன் பீஸ் ருபாய் 600 கட்டிவிட்டு காத்திருந்தேன். 'ENT  டாக்டர்கு போன் பண்ணி இருக்கோம் ஒரு half-an-hour வந்து விடுவார்' என்றனர்.  டாக்டர் வந்தார், எங்களை உள்ள அழைத்தார், பிரச்னையை சொன்னோம். எங்கே குத்துகிறது என்று என் பையனிடம் கேட்டார். அதுவரை   மேல் பகுதியை தொட்டு காண்பித்த அவன், அவர் கேட்டவுடன், அதிலிருந்து ஒரு இன்ச் கீழிறக்கி தொண்டையின் கீழ் பகுதியை  தொட்டு காண்பித்தான். எனக்கே கொஞ்சம் தூக்கி வாரிப்போட்டது. டாக்டர் உடனே 'ஓ  மை  காட்..... He  is  showing  so  deep ... நான் ஏதோ consultation அப்படினு நினச்சு வந்தேன்... I  need  instruments... இங்க instruments இல்ல பெட்டெர்  நீங்க  என்னோட கிளினிக்கு வந்துருங்க' அப்படினு சொல்லி அவர் சொந்தமாக நடத்தும்  கிளினிக் அடையாளத்தை சொல்லி  கிளம்பிவிட்டார்.

அவரை பின்தொடர்ந்து அவரது கிளினிக்ஐ சென்றடைந்தோம்.  நாக்கை கையில் பிடித்துக்கொண்டு கண்ணாடி போன்ற ஒன்றை  வைத்து முதலில் பார்த்தார், gloves மாட்டிக்கொண்டு விரல் வைத்துப் பார்த்தார்.  நன்றாக பார்த்துவிட்டேன் எதுவும் தென்படவில்லை என்றார். என் பையனோ  உறுத்துவது நிற்கவில்லை என்று திடமாக சொன்னான். குத்துன  இடம் புண்ணாக  இருந்தால் கூட உறுத்துவது போல்   இருக்கும், டேப்லெட் எழுதியிருக்கேன் குடுங்க சரியாகிடும் என்றார்.   400 ரூபாய்க்கு மாத்திரை மருந்து எழுதியிருந்தார். வீட்டிற்கு வந்த பிறகு இரவு  உறங்குவதற்கு முன்பு எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்டேன், அப்படியே தான் இருக்கிறது என்றான். ஒரே யோசனையோடு உட்கார்ந்திருந்தேன், மதியம் வாங்கிய பலாச்சுளையில் இரண்டு மீதம் இருந்தது, எங்கள் யாருக்கும் அதை சாப்பிட விருப்பமில்லை.  இவன் என்ன நினைத்தானோ, அந்த இரண்டு சுளையையும்  எடுத்து சாப்பிட்டான். சாப்பிடும் போது ஒரு  இரண்டு முறை இறுமினான், உறுத்துகிறது போலும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். சற்று நேரம் கழித்து என்னருகில் வந்தான், பலாப்பழம் சாப்பிடும் போது லேசா இருமுச்சு அதுக்கப்புறம் தொண்டை free  ஆகிடுச்சு என்றான். சுத்தமாக எதுவும் செய்யவில்லை என்று தெளிவாக சொன்னான். பலாச்சுளையை சாப்பிடும்போது அது முள்ளை  உள்ளே கொண்டு சென்றிருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன்.  டாக்டரால் செய்ய முடியாததை இந்த பலாச்சுளை செய்துவிட்டது. இந்த பலாச்சுளையை மதியமே கேட்டான், நான் தான் டாக்டர் கிட்ட போறோம், வாந்தி ஏதும் எடுத்துவைக்காதே... இப்ப சாப்பிட வேண்டாம் என்றேன். யோசித்துப்பார்த்தால் அப்பொழுதே கொடுத்து இருக்கலாம் என்று இப்போது தோன்றுகிறது. 

இதிலிருந்து தெரிந்துகொண்ட சில விஷயங்கள்,

1. என் தந்தை அளவுக்கு எனக்கு பொறுமை இல்லை. அவர் என்னை திட்டவே இல்லை ஆனால் நான் என் பையனை நன்றாக திட்டினேன்.

2. என் அளவுக்கு என் பையனுக்கு சகிப்புத்தன்மை இல்லை. டாக்டர் தொட்டவுடனேயே கத்த  ஆரம்பித்துவிட்டான்.

3. சர்க்கரை, ரத்தக்கொதிப்பு என்று சொல்லக்கூடிய  பரம்பரையாக வரும் வியாதியை போல் இது ஒரு பரம்பரை நிகழ்வாக இருக்குமோ!! என்று கூட தோன்றுகிறது.

எது எப்படியோ, என் அம்மா சொன்ன மாதிரி '300 ரூபாய்க்கு மீன் வாங்கி 1000 ருபாய் டாக்டர்க்கு கொடுத்தது நானாகத்தான் இருப்பேன்'.




3 comments:

Priya Palaniappan said...

Ha ha.... Nicely written Anna...😀

thillai said...

நகைச்சுவையான கதை

Nilofer Anbarasu said...

Thanks Priya & Thillai for your comment :)